Η τελευταία πριν από το Πάσχα εβδομάδα, Η εβδομάδα δηλαδή που ολοκληρώνει τη Μεγάλη Σαρακοστή, λέγεται από την Εκκλησία Μεγάλη Εβδομάδα. Κάθε μια επίσης από τις μέρες που την αποτελούν έχει μπροστά από το όνομά της τον χαρακτηρισμό; Μεγάλη, γι αυτό και λέμε: Μεγάλη Δευτέρα, Μεγάλη Τρίτη κλπ. Δεν είναι όμως μεγαλύτερη από τις άλλες εβδομάδες του χρόνου αλλά, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, έγιναν σ΄ αυτήν Μεγάλα και θαυμαστά γεγονότα, όπως: η προδοσία και η σύλληψη του Χριστού, τα βασανιστήρια και τα Άγια πάθη Του, η Σταύρωση, η Ταφή, η Κάθοδος στον Άδη και η Ανάστασή Του, και γι αυτό τη λέμε Μεγάλη Εβδομάδα.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διέκρινε πάντοτε την εβδομάδα αυτή από τις άλλες προσφέροντας ένα πλούσιο λειτουργικό πρόγραμμα με πολλές και μεγάλες Ιερές Ακολουθίες, περισσότερες μέσα στην κάθε μέρα, και μια αυστηρότερη νηστεία, πέρα από την επιμονή της για αδιάκοπη νηστεία και προσευχή και μετάνοια σ΄όλη τη διάρκεια του εκκλησιαστικού έτους. Και είναι θαυμαστό και καθόλου συμπτωματικό και τυχαίο το γεγονός ότι οι πιστοί ανταποκρίθηκαν πάντοτε και ανταποκρίνονται και σήμερα, όπου κι αν βρίσκονται, και δικαιώνουν με τη συνειδητή συμμετοχή τους αυτή την πρόταση. Εκκλησιάζονται τακτικότερα, νηστεύουν, εξομολογούνται, κοινωνούν, έρχονται με πρόσφορα και λουλούδια, αδιαφορούν για τη βροχή και το κρύο της νύχτες του Επιταφίου και της Αναστάσεως, αλληλοσυγχωρούνται. Φέρνουν μάλιστα σε δύσκολη θέση και τους Ιερείς μετά το Πάσχα, που διερωτώνται μήπως έπρεπε να συνεχίζεται για πολύ ακόμη η Μεγάλη Εβδομάδα για να χαίρονται την αθρόα συμμετοχή αντί να ζουν την κατακόρυφη μείωση του εκκλησιάσματος.
Δυστυχώς υπάρχουν και κάποιοι που δεν ξεχωρίζουν αυτήν την εβδομάδα από τις άλλες και ζουν την ίδια άσωτη και άχαρη ζωή που κάνουν όλο το χρόνο. Κρίμα, γιατί χάνουν την καλύτερη ευκαιρία που τους προσφέρει ο Θεός διά της Εκκλησίας, νά ξαναδούν τη ζωή τους, να συναισθανθούν τα λάθη, να αναγνωρίσουν την πτώση και να ξαναφέρουν τον άνθρωπο του Θεού που κρύβουν μέσα τους στην επιφάνεια και στη θέση που του αξίζει. Γιατί δεν είναι βέβαια ίδιον του ανθρώπου η αμαρτία και η παραμόρφωσή του. Αυτό είναι η πτώση και η εξαίρεση, η νίκη του πονηρού, η βεβαιότητα της αποτυχίας. Ο άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού και αδελφός κατά σάρκα του Κυρίου Ιησού Χριστού και κρύβει μέσα του όλες εκείνες τις απαραίτητες δυνάμεις και δυνατότητες εξόδου από την αμαρτία, μετανοίας και επιστροφής στον παράδεισο που του δόθηκε από τη βάπτισή του. Προσευχόμαστε να χαρίζει ο Κύριος μετάνοια σε όλους, για να δίνουμε καλή μαρτυρία Ορθοδοξίας στον κόσμου που ζούμε αλλά και καλά παραδείγματα στα παιδιά μας που μεγαλώνουν μέσα στη