Του π. Ιωάννου Ψαράκη (Ντύσσελντορφ, 07.06.2003) (Για την Εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ Ντύσελντορφ)

{mosimage}Ότι υπάρχουν φυλακές στην πόλη μας στην Ulmenstrasse 95 είναι λίγο πολύ γνωστό. Ότι βρίσκονται όμως σχεδόν πάντοτε και Έλληνες ανάμεσα στους κρατουμένους, το γνωρίζουν σίγουρα λιγότεροι. Οι γονείς, κάποιοι συγγενείς και φίλοι, κάποιοι δικηγόροι, ο Ιερέας και τυχόν κάποιοι άλλοι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μετέχουν στη διαδικασία συμπαράστασης στους φυλακισμένους. Ο γράφων γνωρίζει πολύ καλά τους χώρους του Ιδρύματος, τα Κελιά, τα Γραφεία, το «Νοσοκομείο», τη Βιβλιοθήκη, την Εκκλησία, τα Μαγειρεία, τις Αυλές κλπ. Τους έχει επισκευθεί πολλές φορές μόνος ή με συντροφιές από άνδρες και γυναίκες, προκειμένου να μεταφέρει στους συμπατριώτες κρατουμένους το μήνυμα αγάπης του Ευαγγελίου και την παράκληση της Εκκλησίας μας στη Γερμανία, να κρατούμε όλοι μαζί ψηλά τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία μας.

Αφορμή γιαυτό το άρθρο αποτέλεσε η ματαίωση της προγραμματισμένης πασχαλινής γιορτής αυτού του έτους για τους Έλληνες φυλακισμένους. Πέρα από τις άλλες τακτικές και έκτακτες επισκέψεις στις φυλακές κατά τη διάρκεια του έτους γίνονται και δυο μικρές Ελληνικές Γιορτές για τους συμπατριώτες που βρίσκονται εκεί τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Μια σύντομη εκκλησιαστική Ακολουθία, ένα πλούσιο ελληνικό τραπέζι - Πασχαλινό ή Χριστουγεννιάτικο αντίστοιχα , καφές, γλυκά, μουσική, συζητήσεις και όλα αυτά σε κλίμα αδελφικής αγάπης με άλλη κάθε φορά ομάδα ενοριτών που συνοδεύουν τον Ιερέα στην όμορφη αυτή διακονία. Είναι μάλιστα πρέπον να σημειωθεί εδώ τόσο ο ζήλος και η προθυμία των ενοριτών να μετάσχουν όσο και η όντως ελληνική και ανθρώπινη συμπεριφορά τους να κρατούν σπιτίσια γλυκά και δώρα, να μιλούν φιλικά και ανυπόκριτα με όλους, να αναλαμβάνουν τη διεκπεραίωση υποθέσεων των κρατουμένων και να επισκέπτονται στη συνέχεια γονείς και συγγενείς των άλλοτε ως συμπαραστάτες και άγγελοι ελπίδας και άλλοτε ως «Πυροσβέστες» και συμφιλιωτές. Μαζί τους πρέπει να αναφερθεί καθηκόντως και οπωσδήποτε ο κ. Στέφανος Λιθαρής -REISEBUERO STEFANOS- που παραχωρούσε πάντοτε δωρεάν εφημερίδες, περιοδικά, κασέτες ελληνικής μουσικής, βιβλία και άλλα δώρα, ο κ. Νίκος Μπορμπουδάκης- παλαιότερα καί άλλοι ανώνυμοι που έστειλαν πακκέτα με δώρα ή μικρά χρηματικά ποσά. Όσοι από τους αναγνώστες έχουν τύχει σ΄ αυτές τις εκδηλώσεις, μπορούν να περιγράψουν ζωντανά και με πληρότητα τις συνολικές εντυπώσεις και να εκφράσουν το συγκλονισμό και τα άλλα έντονα συναισθήματα που βίωσαν, ανεξάρτητα αν ήταν με μικρές ή μεγάλες ομάδες αφού ο αριθμός των επισκεπτών ήταν πάντοτε ανάλογος με εκείνο των κρατουμένων.

Λίγες μέρες πριν από την προγραμματισμένη κάθε φορά γιορτή και σε συνεννόηση με αρμοδίους των φυλακών, που πάντοτε μας βοηθούν εγκάρδια και πρόθυμα, μαθαίνουμε πόσοι Έλληνες βρίσκονται εκεί για να ετοιμάσουμε την ισάριθμη ομάδα των επισκεπτών και να παραγγείλουμε το ανάλογο φαγητό στο ΤΑΒΕΡΝΑΚΙ του κ. Γιάννη στη διπλανή Tannenstrasse. Το ίδιο ήταν να γίνει και λίγο μετά το τελευταίο Πάσχα την Πέμπτη 15 Μα?ου. Οι ενδιαφερόμενοι να μετάσχουν είχαν ειδοποιηθεί και ο κ. Γιάννης στο Ταβερνάκι περίμενε απλά να του πούμε τόν αριθμό των μερίδων του φαγητού που θα ετοίμαζε. Τελικά ειδοποιήθηκε η Εκκλησία με τηλεομοιότυπο (FAX) δυο μέρες πριν ότι: «δεν υπάρχουν Έλληνες στη φυλακή» και ότι επομένως η γιορτή δε μπορεί να γίνει. Δεν πήγαμε φυσικά και οφείλω να σημειώσω τη μεγάλη μου χαρά και της ομάδας για τη ματαίωση αυτή που συμβαίνει για πρώτη φορά στα χρόνια της εδώ διακονίας μου. Δεν είχαμε ποτέ πολλούς συμπατριώτες στη φυλακή. Τρεις ήταν ο μικρότερος αριθμός που είχαμε βρει και δεκατρείς - (μόνο μια φορά) - ο μεγαλύτερος με πιο συνηθισμένους τους αριθμούς πέντε έως επτά. Το «Μηδέν» μας ήταν όμως άγνωστο, γιαυτό και σχεδόν δεν το πιστεύαμε. Ξέραμε επίσης ότι οι φυλακισμένοι συμπατριώτες είχαν πάντα καλό όνομα στη φυλακή τους. Ήσυχοι, πειθαρχικοί στους κανονισμούς, πρόθυμοι για εργασία, συνεργάσιμοι και εξυπηρετικοί. Μόνο με τη Βιβλιοθήκη δεν είχαν φιλίες αν και περιέργως εξαφανίζονται πάντα τα ελληνικά βιβλία που τακτικά χαρίζουμε.

Ας χαρούμε λοιπόν όλοι την ευχάριστη αυτή εξέλιξη και ας ευχηθούμε να μην είναι εξαίρεση. Τώρα και πολλά χρόνια το μόνο σχεδόν αδίκημα για το οποίο βρίσκαμε Έλληνες στην Ulmenstrasse ήταν τα ναρκωτικά. Χρήστες, μεταφορείς, μικροπωλητές. Τό μέγεθος της μάστιγας είναι γνωστό με όλες του τις τραγικές συνέπειες καί δε χρειάζεται να επιμείνουμε. Ο εφυσυχασμός όμως όλων μας και ιδιαίτερα των γονέων θα ήταν ό,τι χειρότερο. Πλούσιοι, φτωχοί, εγγράμματοι, αγράμματοι, άνεργοι, επιχειρηματίες, νέοι και ενήλικες, άνδρες και γυναίκες, όλοι μπορούμε νά θρηνήσουμε παιδιά, γονείς, αδελφούς και φίλους. Σε μια εποχή που προτείνει προκλητικά αλλά και δελεαστικά την άρνηση των δοκιμασμένων παραδοσιακών και διαχρονικών αξιών, που θεοποιεί ακόμη και τα ανήθικα ατομικά δικαιώματα και που αδιαφορεί για τον αδελφό και τα προβλήματά του, είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι ο θάνατος από τα ναρκωτικά και από κάθε άλλη εξάρτηση -Προσοχή! όχι πλέον ο κίνδυνος αλλά ο θάνατος βρίσκεται στην πόρτα μας και μας απειλεί κάθε στιγμή από παντού και μάλιστα με ύπουλους και μεθοδικούς τρόπους.

Ας φυλαχτούμε λοιπόν οι ίδιοι, ας φυλάξουμε άγρυπνοι τα παιδιά μας από το γενικότερο κατρακύλισμα και ας δώσουμε νόημα καί σκοπό στη ζωή μας και στη ζωή τους. Αυτό μου ζήτησαν οι ίδιοι οι ναρκωμανείς φυλακισμένοι παλαιότερα σε κάποια από τις επισκέψεις μου να πω σε γονείς και αρμοδίους. Ας παρακαλέσουμε ακόμη όσους βρίσκονται στα διάφορα κυκλώματα του θανάτου, να ξαναγαπήσουν τη ζωή και τον άνθρωπο και να μας δίνουν τη χαρά να τους βλέπουμε στα σπίτια τους και στην κοινωνία και στην Εκκλησία μας και στην ζωντανή Ελληνική μας Παροικία και όχι στην κάθε Ulmenstrasse που δε μπορεί να τους προσφέρει παρά μόνο απόγνωση και δυστυχία. Τα ναρκωτικά και ο θάνατος δεν είναι επιλογή αλλά ύπνος, τύφλωση, υποδούλωση, αδράνεια και αυτοαχρήστευση. Επιλογή και μάλιστα που ταιριάζει στον άνθρωπο και δικαιώνει την ύπαρξή του είναι η ζωή και η ελευθερία μαζί βέβαια με τους επίμονους και σταθερούς ηθικούς αγώνες για τη Θεοποίηση του κόσμου και την επιστροφή του στον Παράδεισο, στο θρόνο του Θεού, εκεί από όπου προήλθε.