Συγγραφέας:  π. Ιωάννης Ψαράκης
Χρονολογία: 26.06.07
Προορισμός:  Εφημερίδα ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

..................................................................

{mosimage}Έφυγαν ήδη πολλοί και φεύγουν σιγά σιγά και οι υπόλοιποι για καλοκαιρινές ή πολύμηνες διακοπές. Και μιλούμε για τους τυχερούς, γιατί δεν είναι πλέον για όλους οι διακοπές αυτονόητες. Χιλιάδες άνθρωποί μας δεν καταφέρνουν σήμερα πια να βγουν από το σπίτι τους, ν΄ αλλάξουν παραστάσεις και να χαρούν την ξεγνοιασιά και τις άλλες ευεργετικές συνέπειες της κανονικής άδειας.
Δεν υπάρχουν στοιχεία για να μάθουμε και τυχόν άλλους παραθεριστικούς προορισμούς των συμπατριωτών, σίγουρα πάντως παραμένει η Ελλάδα και η γενέτειρα στην πρώτη θέση για τους περισσότερους. Αυτό ισχύει για την πρώτη αλλά και τη δεύτερη γενεά μεταναστών, έστω κι αν είναι κατά τι λιγότεροι οι νεότεροι και προτιμούν ευκολότερα την εναλλαγή περιοχών και τα θορυβώδη πολυκοσμικά, κυρίως παραθαλάσσια, τουριστικά θέρετρα.
Τα κριτήρια επιλογής του καλοκαιρινού προορισμού παραμένουν για όλους περισσότερο συναισθηματικά και λιγότερο ορθολογιστικά. Η Πατρίδα, μέ ό,τι σημαίνει για τον καθένα αυτή η λέξη, η νοσταλγία, οι συγγενείς, οι παιδικοί φίλοι, οι ορθόδοξες αναζητήσεις, δεν είναι για τον Έλληνα του εξωτερικού μόνο δεσμοί ισχυροί και ακατάλυτοι αλλά κάτι σαν μετάνοια και επιστροφή και αναπνοή και μετάληψη από «την πηγή του ζώντος ύδατος».Κοινωνικός και ορθόδοξος χριστιανός ο Έλληνας, κάνει συνεχώς την αυτοκριτική του, αισθάνεται κάπως ένοχος για τη φυγή του, πάντα νομίζει πως έφυγε από τη θέση που του όρισαν στη μάχη κι έρχεται συνεσταλμένος με ντροπή να δώσει το παρόν στο ετήσιο πατριωτικό προσκλητήριο. Στρατός ειρηνικός του φαίνεται η Ελλάδα, όπου καθένας κρατά το μετερίζι που του δόθηκε, φρουρός ακοίμητος, κάνει το χρέος του και παραγγέλνει στα δικά του παιδιά να κάμουν το δικό τους. Ένα χρέος ιερό, προγονικό και διαχρονικό, δοκιμασμένο σ΄ όλους τους καιρούς, φιλτραρισμένο σ΄ αγώνες τιτανικούς και θυσίες πανθαύμαστες, που μοιάζει να ναι συμπυκνωμένη κραυγή και χρέος της ανθρωπότητας.
Προσκυνηματικό χαρακτήρα έχει κάθε παραμονή του Έλληνα στην πατρίδα. Καλή και αναγκαία η άδεια και η ξεκούραση που υπόσχεται, όμως η αξία και η ποιότητά της δε μετριέται με εβδομάδες και μέρες αλλά από το αίσθημα πως η Ελλάδα ζει και βασιλεύει και δεν πεθαίνει από δική του υπαιτιότητα. Περηφάνεια πως δε ντρόπιασαν την Ελλάδα φέρνουν μαζί τους οι Έλληνες το καλοκαίρι και παίρνουν για ξεκούραση και φυλαχτό τη χαρά πως και οι άλλοι αδελφοί έκαμαν το ίδιο, μαζί και με την ευχή της Μάνας που τους καμαρώνει.
Άδεια για να φύγουν από την Πατρίδα κι όχι για νάρχονται παίρνουν οι Έλληνες. Κι ανανεώνουν όρκους και υποσχέσεις να κρατούν την Ελλάδα ψηλά πάνω στην κεφαλή τους, όπως ο Άτλαντας τον ουρανό κι οι Καρυάτιδες το Ερεχθείο. Αναφορά πορείας, απολογισμός και ανασύνταξη δυνάμεων γίνεται το καλοκαίρι. Να δει ν΄ ακούσει και να μάθει η πικραμένη Μάνα πού και πώς ζουν κι αγωνίζονται τα παιδιά της, να παρηγορηθεί, να ξαναθαρρέψει και να δώσει ευχή όχι για το χρυσόμαλο δέρας αλλά για τον ειρηνικό πόλεμο του «ταν ή επί τας» για ελευθερία και δικαιοσύνη.
Ευχή ζητούν και οι Έλληνες της Γερμανίας. Και πρέπει κάποτε να ερευνηθεί αυτή η ακατάσχετη επιθυμία και δίψα που δείχνουν, να πάρουν ευχή από τη Μάνα, από τον Πατέρα, από την Πατρίδα, από τον Παπά του χωριού, από τον Άγιο του χωριού, από το Γέροντα της ερήμου και του Μοναστηριού. Τίποτα δεν είναι τυπικό και τυχαίο. Πέρα από αδυναμίες και λάθη, σταθερό και αμετακίνητο αίτημα παραμένει η επιτέλεση του πανανθρώπινου χρέους. Κάθε Έλληνας κρατά και σώζει την Ελλάδα και τον κόσμο κι έρχεται στην Πατρίδα να πάρει τη βεβαιότητα πως καλά κρατεί.
Πάτε και φέτος στο ίδιο αυτό πνεύμα, αγαπητοί μου αδελφοί και πέστε πάλι στην Ελλάδα να μη ντρέπεται και νά ναι περήφανη για σας. Τιμή και δόξα, όνομα καλό και φιλότιμο, επαίνους ανδρείας για αναγνώρισης της φέρνετε από παντού. Δημιουργείτε, προκόβετε, γίνεστε παραδείγματα και δρομοδείχτες και δε φοβάστε τη δουλειά «για να γυρίσει ο ήλιος». Πάρτε ευχή και δύναμη για τη συνέχεια. Η κενοδοξία και η στείρα καύχηση ποτέ δεν ήταν της φυλής μας. Σαν άλλος Προμηθέας ας φέρει καθένας μας το φως της Ορθόδοξης Ελλάδας στη φανταχτερή μα ολοσκότεινη Ευρώπη κι ας μένει καρφωμένος στους βράχους των εργοστασίων και της ανεργίας. Κι ας τρώγονται καθημερνά τα σπλάχνα του από τους αχόρταγους γύπες της αδικίας και της εκμετάλλευσης. Κάθε τίμιος αγώνας στεφανώνεται με νίκη και στεφάνι αμάραντο. Καλό Καλοκαίρι!