Ο Αβραάμ και η Σάρρα φιλοξενούν στο σπίτι τους τούς τρεις Αγγέλους του Θεού

Ο Αβραάμ και η Σάρρα φιλοξενούν στο σπίτι τους τούς τρεις Αγγέλους του Θεού

Τό σπίτι μας να είναι οίκος προσευχής και όχι σπήλαιο ληστών (Ματθ.21-13)
Η πιο μεγάλη ευκαιρία να ασκηθούμε στην αγάπη, στη φιλοξενία και στη δικαιοσύνη είναι το σπίτι μας .

Kατ' οίκον Εκκλησία

Έτσι ονομάζεται στις «Πράξεις των Αποστόλων» στην Καινή Διαθήκη το σπίτι μας. Και πράγματι είναι Εκκλησία αφού είμαστε βαπτισμένοι χριστιανοί, έχουμε το Εικονοστάσι μας καί κάνουμε εκεί προσευχές και λατρευτικές πράξεις. Αν θέλουμε μάλιστα να ακριβολογήσουμε θα πρέπει να πούμε ότι η οικογένεια είναι η πρώτη Εκκλησία. Εκεί βρίσκονται οι πιστοί, εκεί αποφασίζονται οι Βα-πτίσεις, οι Γάμοι, ο Εκκλησιασμός, η Εξομολόγηση, η Θεία Κοινωνία και εκεί ασκείται και δοκιμάζεται και ο πιστός και η πίστη του. Εκεί η νηστεία εκεί η Παράδοση εκεί τα καλά έργα εκεί η κατά Θεόν αγωγή και κατήχηση των πιστών. Γιαυτό και πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα αυτήν ακριβώς την Εκκλησία. Όσο πιό υγιής και ζωντανή είναι τόσο πιο σίγουρα και πιο φανερά θα μεταφέρεται η ζωντάνια και η υγεία της στην Ενορία - Εκκλησία. Δε θα δυσκολευτούμε να συμφωνήσουμε ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Εκκλησία είναι η φυσική συνέπεια της διάλυσης της οικογενειακής μας Εκκλησίας. Δε μένει λοιπόν παρά να την ξαναχτίσουμε με αγάπη.

Ευκαίρως - Ακαίρως

«κήρυξον τον λόγον, επίστηθι ευκαίρως ακαίρως, έλεγξον, επιτίμησον, παρακάλεσον εν πάση μακροθυμία και διδαχή»
(κήρυξε το λόγο του Θεού με επιμονή, στον κατάλληλο και στον ακατάλληλο καιρό· έλεγξε, επίπληξε, συμβούλεψε. Και όλα αυτά με όλη τη μακροθυμία σου, διδάσκοντας με κάθε τρόπο).

Πήραμε το παραπάνω κείμενο από την προς Τιμόθεο επιστολή του Αποστόλου Παύλου (2 Τιμ. 4, 2), όπου γίνεται λόγος για την υποχρέωση των χριστιανών να κηρύττουν τον λόγο του Θεού σε κάθε ευκαιρία. Είναι αυτό που έκαναν πάντοτε όχι μόνο οι Απόστολοι του Χριστού και οι Πατέρες της Εκκλησίας αλλά και οι ευσεβείς πρόγονοί μας, πατέρες, μητέρες, παππούδες, γιαγιάδες και ανάδοχοι. Η πρώτη και κύρια αποστολή μας είναι αυτή. Να πιστεύουμε και να κηρύττουμε τον Χριστό όπου βρεθούμε και κάποιες φορές μάλιστα ακόμη και σε αταίριαστες ώρες. Υπάρχει πολύ μεγάλη άγνοια σήμερα ή παραπληροφόρηση στα θέματα της πίστεως και είναι ανάγκη όλοι να διδάσκουμε και να διορθώνουμε, αν βέβαια έχουμε γνώση και φόβο Θεού και δεν επιτελούμε άκριτα κακό αντί καλού.

Και έχουμε πράγματι πολλές ευκαιρίες, στα σπίτια μας και στα σπίτια των φίλων μας, στον τόπο της εργασίας μας ή ακόμη και στον τόπο της αναψυχής μας. Είναι μεγάλο αμάρτημα να αφήνουμε τούς φλύαρους και τους κακοήθεις να μονοπωλούν τις συζητήσεις στις συντροφιές μας και να βλάπτουν άθελα ή ηθελημένα την Εκκλησία μας και τις ψυχές μας. Με διακριτικότητα και ευγένεια μπορούμε να διηγηθούμε επίκαιρες διδακτικές περικοπές από την Αγία Γραφή ή από βίους Αγίων αλλά και από τη ζωή ευσεβών και τίμιων ανθρώπων που έχουμε γνωρίσει. Το παράδειγμα μιας νηστείας, μια καλή πράξη που ακούσαμε, ένα κοινωφελές έργο που έγινε κάπου, μια επίσκεψή μας σε κάποιο Μοναστήρι ή Ιερό Προσκύνημα, διδακτικά συμπεράσματα από φυσικές ή άλλες καταστροφές, από ασθένειες, από κοινωνικές αδικίες και πολλά άλλα μπορούν να γίνουν θέματα για πολύ συναρπαστικές και γόνιμες συζητήσεις και να προκαλέσουν το ενδιαφέρον και των πιο δύσκολων της παρέας.

Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα μπορούν και πρέπει να επιχειρούνται επίσης οι διορθώσεις των λανθασμένων «παραδόσεων» και πληροφοριών που ταλαιπωρούν άδικα και άσκοπα την Εκκλησία και τη ζωή μας. Και δεν είναι καθόλου λάθος να δοκιμάσουμε σε τέτοιες ώρες να επικοινωνήσουμε με τον Ιερέα μας, ώστε να έχουμε άμεση και αυθεντική πληροφόρηση και διαλεύκανση και λύση αμφιβολιών, αποριών και προβλημάτων. Δεν υπάρχει, νομίζω, χειρότερη τακτική από το να αφήνουμε την πλάνη και την αμφιβολία, την άγνοια και τη δεισιδαιμονία να καθορίζουν την πίστη και την «πνευματική» μας ζωή. Και μην ξεχνούμε πως οι άνθρωποι που συναντούμε σ' αυτές τις ευκαιρίες ίσως να μη θελήσουν ή να μην έχουν ποτέ την ευκαιρία να μιλήσουν με τον Ιερέα. Στάλθηκαν από τον Θεό στην αγάπη μας, Εκείνος θα μας φωτίσει τι θα πούμε και πώς θα το πούμε και τι θα κάνουμε (Λουκ. 21, 15) και πρέπει με τη βοήθειά Του να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία που μας έδωκε.

Ο Αγιασμός

Επειδή ο πιστός θέλει να αφιερώνει τα πάντα στον Θεό του και να τα παίρνει στη συνέχεια ευλογημένα για να τα χαίρεται και επειδή δε θέλει να μένει αλειτούργητη «η κατ' οίκον Εκκλησία του», καλεί συνήθως τον Ιερέα στο σπίτι του για την τέλεση του Αγιασμού ή και του Ευχελαίου σε ειδικές περιπτώσεις. Όταν χτίζει το σπίτι του, όταν μπαίνει για να κατοικήσει στό κάθε νέο σπίτι του και σε άλλες ευκαιρίες που συνδέονται με ημερομηνίες ή σημαντικά οικογενειακά περιστατικά: Μπράβο σ΄ όλους τους πιστούς μας και καλά κάνουν. Συνεχίζουν έτσι την Παράδοση του Αγιασμού και τον γιορτάζουν μάλιστα με συγγενείς και φίλους. Μια χαρά είναι ο Αγιασμός, μια ευλογία Κυρίου και θέλουν να τη μοιραστούν με τους αδελφούς ανθρώπους, νά στερεώσουν τους δεσμούς της συγγενείας και της φιλίας και να κελλιεργήσουν νέους. Η Εκκλησία μας είναι πρωτίστως κοινωνία αγίων καί φίλων. Φίλων με τον Κύριο Ιησού Χριστό και φίλων με τους συνανθρώπους. Να προσέξουν όμως και εδώ να κάνουν τον Αγιασμό ως έκφραση πίστεως και αγάπης προς τον Θεό και ποτέ σαν τυπική ή ωφελιμιστική προσευχή. Και η επίγεια και η μέλλουσα ζωή του πιστού κερδίζεται με τη Χάρη του Θεού και τη συνεχή μας άσκηση στην εφαρμογή των εντολών Του προκειμένου να πετύχουμε κατά το δυνατό να μοιάσουμε στον Χριστό και τους Αγίους και όχι με δεισιδαίμονες προσευχές. Δεν είναι μόνο υποκρισία αλλά και βαρύτατη ύβρη προς τον Θεό και την Εκκλησία μας να καλύπτουμε την αδιόρθωτη αμαρτωλή ζωή μας με Αγιασμούς και Ευχέλαια και να το λέμε μάλιστα Παράδοση που πρέπει να κρατήσουν και τα παιδιά μας.